Wednesday, Oct 27th

Last update10:36:22 AM GMT

Κυριακή, 09 Οκτώβριος 2016 07:36

The Refugee crisis: Is this the Europe we aspire to?

The European integration project, throughout its history, has faced various political and economic crises. None of them, however, was so closely related to its moral foundations as the refugee crisis. With hundreds of thousands of war and environmental refugees, and of economic migrants knocking at its door, Europe appears to be uncomfortable, indecisive, politically divided, and old in its reflexes. Nationalistic and xenophobic feelings have surfaced, damaging Europe's unity, moral prestige and interests.

In the last two years the refugees flow towards Europe was strong. Hundreds of thousands of people have crossed the sea to Italy and Greece. Those in Greece moved north and engaged the "Balkan route". And, there xenophobic governments first stopped them, then let them through, and, finally sealed their borders. It is true, close to a million managed to reach Germany, but then, under the pressure of the far right and of electoral results, this government had also to change its policy.

Now the refugees are caught in a trap. Many have stayed in Greece and Italy, and others in some Balkan or Central European country. All of them, however, are trying to find alternative routes to the North. Those are the "lucky" ones that have crossed the sea, which most of them had never seen in their lives; they have spent fortunes to pay smugglers and black marketers; they waited for days in front of police stations or borders; they have walked thousands of kilometers carrying their babies and the elderly, just in order to face closed gates, racism, and police brutality.

This situation, despite the efforts undertaken, remains "unacceptable". There are states that still block or hinder decisions, as very recently in Vienna. They still ask, forgetting how many souls were lost at sea, that Greece and Italy stop them... They consider refugees to be a threat to their culture, to their social and religious fabric. It seems they are forgetting that hundreds of thousands of their citizens fled to the EU countries in the 1990s after the collapse of the Eastern Bloc. Worst, many of their citizens seem to forget fundamental Christian principles or ignore the messages sent by the Pope himself. Most important is that they violate the very foundations of European integration, to that extent that European governments and all of us, citizens, need to answer the question: is this the Europe we aspire to? Is this Europe that aspires to peace, democracy, prosperity and human dignity?

No! The Europe we want for us and our children is the one shown by the average citizen who gave food, water, clothes, shelter, and medicines to the refugees; is the one shown by the men and women of the Greek and Italian coast guards or navies, and by those who saved lives at sea; it is the Europe of volunteers who assisted human beings! This is the Europe from which the governments need to be inspired in their decisions, while responding to legitimate domestic and international security concerns.

It is certain that the refugee crisis will not stop until conflicts in the Middle East and in Africa end, until hunger and draught are dealt with. And this will certainly take a long time... Until then, Europe will have to deal with thousands of human beings fleeing war zones or famine, and has to do it according to its values. It is in the interest of the EU and of its member states. Otherwise the damage to the EU foundations, values, prestige, but also to the economic and political interests, will be much greater than any other cost some shortsighted governments are afraid of.

Published on New Europe

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τετάρτη, 08 Σεπτέμβριος 2010 08:13

Ο Ευρωπαϊκός Δρόμος

Ο ευρωπαϊκός δρόμος


Η Καθημερινή, 10.05.2008
του Ηλία Κουσκουβελη


Οι τρεις σχεδόν δεκαετίες συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δεν μπορούν παρά να αποτιμηθούν θετικά. Η Κοινότητα και έπειτα η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε. Ε.) αποτέλεσαν φορείς προόδου, ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού. Από «μαύρο πρόβατο» στη δεκαετία του 1980, η Ελλάδα σταδιακά εξελίχτηκε σε έναν υπολογίσιμο, μεσαίου μεγέθους παίκτη του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Οι διεθνείς εξελίξεις, οι αλλαγές στη Ν. Α. Ευρώπη και στην ίδια την Ένωση (ΟΝΕ, διεύρυνση), φέρνουν πλέον την Ελλάδα συχνότερα στο επίκεντρο των εξελίξεων.

Η οικονομία, η εξωτερική πολιτική, η εκπαίδευση, οι τομείς της ανάπτυξης, της χωροταξίας, του περιβάλλοντος, μπαίνουν όλο και περισσότερο κάτω από την ευρωπαϊκή ομπρέλα. Οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται στην Αθήνα, αλλά κρίνονται και εξαρτώνται και από τις Βρυξέλλες. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας εισάγει την ολοκλήρωση σε νέα φάση και θέτει τη σχέση των κρατών μελών με την Ένωση σε νέα βάση. Παράλληλα, η Ελλάδα υιοθετεί μία δραστήρια, πολυδιάστατη και έξυπνη εξωτερική πολιτική. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας και την πολιτική μας απέναντι στην Ένωση και κυρίως μέσα σε αυτήν.

Σκοπός των λογικών συμμετεχόντων είναι να μεγιστοποιήσουν την ωφέλειά τους και να ελαχιστοποιήσουν τα κόστη. Για τη χώρα μας, ως μικρό κράτος στο διεθνές σύστημα, αλλά μεσαίου μεγέθους κράτος-μέλος, η Ενωση αποτελεί ένα όχημα που της επιτρέπει να προβαίνει σε ενέργειες και να προωθεί πολιτικές στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό, τις οποίες δεν θα μπορούσε να καταφέρει από μόνη της. Η συμμετοχή μας στην Ένωση είναι ένα μέσο που βοηθά να υπερβαίνουμε τις δυνάμεις μας. Προϋποθέτει όμως και μία διαδικασία εξευρωπαϊσμού.

Ο εξευρωπαϊσμός, ως ευκαιρία, είναι η διαδικασία κατά την οποία η χώρα μας ωφελείται από τη συμμετοχή της στην Ενωση, προκειμένου να εκσυγχρονίσει πολιτικές και θεσμούς, να αξιοποιήσει την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στους τομείς της οικονομίας, της ανάπτυξης, της κοινωνικής συνοχής, της ασφάλειας, της εξωτερικής πολιτικής. Ακριβώς αυτή ήταν και η λογική του αρχιτέκτονα της ένταξής μας, Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Η προηγούμενη δεκαετία ήταν μια περίοδος που σημαδεύτηκε από την προσπάθεια του Κώστα Σημίτη για εκσυγχρονισμό, που ήταν στην ουσία ταυτόσημος με τον εξευρωπαϊσμό. Ωστόσο, μικροπολιτικά συμφέροντα, ιδεολογικές αγκυλώσεις, κοινωνικά και οικονομικά κατεστημένα, συγκυριακές ατολμίες, αλλά και οι μόνιμες ασθένειες της διαφθοράς και της διαπλοκής εμπόδισαν την πραγματική σύγκλιση με την Ενωση.

Οι καθυστερήσεις μετέτρεψαν τις ευκαιρίες σε απειλές για την ομαλή μετάβαση στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η αδράνεια οδήγησε στη συσσώρευση σημαντικών εκκρεμοτήτων που θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί χρόνια πριν. Οι ευθύνες για το ασφαλιστικό, την Ολυμπιακή, τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, τα περιβαλλοντολογικά εγκλήματα, μεταφέρονται ή φορτώνονται στις πλάτες της Ε.Ε. Οι κυβερνήσεις προκειμένου να αποφύγουν το πολιτικό κόστος συχνά ρίχνουν το βάρος στην Ε.Ε., περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τα ήδη δυσεπίλυτα ζητήματα, τόσο για τις ίδιες και την Ενωση, όσο και για την κοινωνία. Αυτό, όμως, δεν είναι λύση, ούτε αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ε. Ε.

Είναι καιρός να πάρουμε κάποια πράγματα στα σοβαρά. Οι εποχές που ο «ξύπνιος» Ελληνας -λίγο Ευρωπαίος, λίγο Ανατολίτης- «κατάφερνε» τον «αφελή» Δυτικοευρωπαίο πέρασαν και μας κόστισαν ακριβά. Ο καιρός της πολιτικής των υποσημειώσεων δεν αποδείχτηκε καρποφόρος. Αποδείχτηκε, όμως, ότι η Ενωση δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστικός μπαμπούλας, ούτε και η πανάκεια για όλα μας τα προβλήματα. Είναι ένας υπερκρατικός θεσμός, που πρέπει να αξιοποιήσουμε, λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα, τις ευκαιρίες, αλλά και τις υποχρεώσεις μας.

Χρειαζόμαστε τη χάραξη σοβαρής και μακρόπνοης πολιτικής εξευρωπαϊσμού, ως μίας αμφίδρομης δυναμικής διαδικασίας που θα παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Ενωση, αλλά και θα τις επηρεάζει σύμφωνα με τα συμφέροντά μας. Μία τέτοια πολιτική θα στηρίζεται στον ορθολογισμό και θα περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της δημόσιας πολιτικής και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν σημαίνει ότι θα παραδώσουμε την κυριαρχία μας απλά, προκειμένου να ενδυναμώσουμε το δικό μας κράτος, να βελτιώσουμε τις υποδομές του, να ενισχύσουμε την κοινωνία μας, θα συνεργαστούμε στενά με την Ενωση. Θα χρησιμοποιήσουμε το πλαίσιό της ως μοχλό πίεσης, αλλά και ως στοχοθέτη επιτευγμάτων. Ο εξευρωπαϊσμός μπορεί να αποτελέσει το κοινό όραμα του πολιτικού προσωπικού και της κοινωνίας - τουλάχιστον των πραγματικά προοδευτικών που θέλουν τα πράγματα να αλλάζουν προς τα εμπρός.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
You are here Προβολή άρθρων ανα tag: europe