Monday, Jan 24th

Last update10:36:22 AM GMT

Προβολή άρθρων ανα tag: turkey


The paper presents the challenges to stability arising in the MENA region and having a possible impact on Western peace and security. It identifies the regional actors' efforts to maximize their power, Russia's revisionist efforts, China's ambitions, as well as the phenomena (or asymmetric threats) of migration and terrorism. The paper focuses on the competition of power and concludes that the strategic value of the region around the South Eastern Mediterranean has increased, that Western states should determine and coordinate their policies, and their institutions should increase their efforts and presence, cooperating, among others, with other pro-Western countries in the region.


The purpose of this paper is to discuss the short- and long-term challenges to Western security, appearing in the Middle East and North Africa (MENA) region.1 To do so I am going to present the policies of both regional and international actors, who, as they compete for power and hegemony in the region, endanger peace and stability. In my opinion the reasons of the current instability remain systemic, non-domestic, and in no case due to religious antagonisms. After all, in Syria, Iraq, or Libya, no-one is fighting over the issue who is the rightful successor to Prophet Mohammed, but over who is going to control, partially or totally, these three states.

This approach, focusing on power competition, is rather a traditional one. It distances itself, however, from the two dominant and often aphoristic tendencies that are usually adopted by some of the political literature and the press in order to understand these issues and analyse the events of this region. The first claims that the basic cause of what is happening in the region is a competition for energy resources (hydrocarbons), provided by the simplistic approach of geography to international politics, usually supported with maps and (often imaginary) plans for pipelines. The second approach focuses on intra- or inter-faith hate and clashes. It claims that the cause of the instability in the region is religion, appearing both as a competition between the two dominant Muslim denominations, Sunni and Shia Islam, and as an effort of some of their factions to wage a war against the infidels of the region and, more generally, of the West. 

Obviously, in my perspective, both explanations are essentially inadequate as they focus on the partial and not the general... Download the paper

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα
Παρασκευή, 22 Σεπτέμβριος 2017 12:34

The Fallacies of the Cyprus “Problem”

In the early morning of July 7, 2017, another round of negotiations under the auspices of the United Nations on the so called Cyprus "problem" has ended in Switzerland. Some are trying to understand why. Others, however, have ostensibly entered the "blame game" and/or misinformation, unjustly pointing the finger to the government of the Republic of Cyprus, because, allegedly, it did not make the necessary concessions, so as to satisfy Turkish demands. For those who are trying to understand why, I am arguing, hereinafter, that none should have expected these negotiations (or any previous) to succeed. They were doomed to fail for three reasons, which constitute the fallacies of the so-called Cyprus "problem".

Fallacy One

The first fallacy is that international actors, international organizations, diplomats, and analysts are trying to understand first and deal then with a "problem", and not with a case of pure and brutal military invasion perpetrated by Turkey in 1974 and still preserved illegally until today.[1] This is where all starts and all ends: in the thought dominating (our) minds that we are to deal with a "problem" and not with a flagrant violation of almost all fundamental principals of the United Nations Charter and a series of non implemented compulsory decisions of the Security Council.

In fact, Turkey still maintains some 40.000 heavily armed troops on the island, presenting since 1974 an every day threat for the very existence of what is left territorially of the Republic of Cyprus, making us wonder how the Republic of Cyprus' citizens – EU citizens since 2004 – and its economy may endure such a situation. Turkey, as demonstrated in the negotiations, has not the intention to withdraw its occupation forces from the island (BBC 2017). Most important, even if those troops were to be reduced, Turkey was adamantly against abandoning the status of the guarantor power, contrary to the intention of the other two guarantors (the U.K. and Greece).

Why? The official narrative says in order to guarantee the rights and the security of the Turkish Cypriots (TRTWORLD 2017). Obviously, this is neither the real nor a convincing reason, as Turkey, given its record of human rights, cannot guarantee the rule of law, especially in an EU country. The real motive is the expansionist policy of Turkey, and its tactic to exercise through Cyprus pressure on the Republic, on Greece, on the EU, and more broadly, on the West.

Fallacy Two

It is clear that Turkey does not want to contribute to "solving" the problem. And this is the second fallacy committed by those who consider Turkey well-intentioned to solve the Cyprus "problem" under the rule of the AKP Party and of Erdogan, and given Turkey's current and favorable general and regional distribution of power. Read more...

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Άρθρα Γνώμης

The Republic of Cyprus finds itself between a rock and a hard place. As the most complex issues remain unresolved, it is getting clear that at least at the moment we are not close to an agreement that will reverse the consequences of the illegal invasion and occupation, according to international law. The Economist has depicted the situation vividly with a cartoon showing Anastasiades and Akinci trying to shake hands but being bullied by Erdogan. However, the international pressure for a "solution" is growing as German Chancellor's and British PM's remarks on Cyprus, during their respective recent visits to Turkey, reconfirm.

Overemphasizing the "momentum for a solution" and the "last chance for a solution" can lead to two dangerous consequences: either the conclusion of a hasty agreement which will finally be for one more time rejected by the people or a non-agreement, and the threat of a de facto "solution" of the "Cyprus question". Both developments are unwanted, and for that reason, they should be avoided. Yet, the latter constitutes a disastrous, provocative and totally incompatible with the normative structure of the current international order development. Therefore, it should be deconstructed.

To this background, the Cypriot government needs a new strategy. Cyprus is a small state. But smallness should not be mistaken for impotence. "Small but smart" states are successful because they recognise that the international system is anarchical, competitive, and, therefore, a self-help system. Nonetheless, they are aware that despite their smallness they can pursue their interests. Then, it goes without saying that Cyprus has to be proactive.

The Republic of Cyprus should have five priorities.

First, exploit the circumstances in the international system. The situation in the Eastern Mediterranean, the potential of gas resources and cooperation with other small states in the region, as well as the levels of competition between different great powers should be taken into account. It would be easier to make an analysis if we knew what the current US administration thinks about the "Cyprus question" and how far this "love affair" between Putin and Trump will go. What we know at the moment is that the Trump Administration is close to Israel and Egypt, and also that there are people within the Administration appearing to have close ties with Turkey. Where will the Administration strike the balance? We don't know yet, as it is very soon. What is for sure is that the Republic of Cyprus should invest in its partnerships in the region and avoid miscalculations.

Second, employ appropriate argumentation. In its effort Cyprus should equally draw on legal, technical and moral argumentation, targeting both the leaders and the international public opinion. Cyprus has underused its legal advantages. In addition, it has not clarified what the consequences of a dysfunctional settlement would be. What is more, it has not stressed to a satisfactory degree, the moral perspective of the Cyprus question. For example, Republic of Cyprus has failed to create a powerful narrative and achieve international recognition of the "Cyprus question" and of the Republic's rights. Several, opinion makers, journalists, politicians ignore the illegal invasion and occupation aspect and portray Greek Cypriots as avid expansionists. Moreover, there is an argument suggesting that the Greek Cypriots should oversee the illegal invasion and occupation because it was provoked by the Greek side and therefore Greeks also have their share of responsibility. Such an argument is totally absurd; in this case, Europe should not be liberated in the WWII because of the mistakes European Powers had made in their policies towards Hitler's Germany, or the EU should not impose the recent sanctions on Russia because Europeans have also responsibilities for its invasion in Ukraine. The Republic of Cyprus should use an active and effective political communication strategy and make use of traditional and new media in order to project its positions.

Third, the Republic of Cyprus should manage its reputation. The Turkish side, as well as several opinion makers, policy makers, and scholars, have portrayed the Greek side as rigid. Yet, the Greek Cypriots yearn for the reunification of their island. To this aim, they have made many concessions, without the expected reciprocity. Cyprus has to remind everyone who tends to forget easily that it is a constructive partner and that it works according to international law and in the benefit of everyone at the table.

Moreover, the Republic of Cyprus has an impressive record of recent achievements that have rendered it a respectable small state. For example, despite the pessimism, Cypriots managed to make reforms, and overpass the economic crisis. Furthermore, in spite of doubts regarding Cyprus' ability to cope with the administrative requirements of its EU membership, the Republic has managed to be an active member-state in issues that are of its interest and, what is more, to hold a successful EU Presidency. Last but not least, Cyprus makes every effort to create value in the region; Cyprus, Israel, Egypt and Greece, through their growing cooperation in many different sectors, try to bring about peaceful change and increase opportunities for prosperity and growth in the Eastern Mediterranean.

Nonetheless, it is not only the reputation of a small state that matters but also the reputation of its more powerful opponent. Turkey is a serial violator of UNSC Resolutions calling for the withdrawal of its army from the island. Cyprus should spare no effort to express its concern over the authoritarian turn of Turkey, the massive violations of human rights, and Erdogan's provocative actions and statements.

Fourth, Cypriots should be reflective on their own lessons from the past. The Republic of Cyprus knows well what the consequences of an unfair settlement will be. If political arrangements are again dysfunctional, any solution will be unviable and will put in danger Cyprus' hard-won achievements. Cypriot politicians should also recognise that unity pays back and should try to form a common position. The rejection of the Annan Plan by the 76% of the Greek Cypriots shows that society is united in their demand for a fair, functional, and viable solution. Politicians have to follow. Furthermore, the history of negotiations reveals that red lines and a clear position help. That is why the recent developments on the security guarantees are important.

Fifth, Cyprus should harness its newly founded partnerships and its EU membership. Lesser powers in the area, which also are threatened by Turkey, big powers, such as France, Italy and the US with which Cyprus shares a common interest in its gas resources exploitation, Turkish Cypriots, who want to escape from Turkey's control, and the EU, may come as effective partners. The EU's reaction to the outcomes of the current negotiations, as well as to Turkish provocative behaviour can be critical. Cyprus has to lobby hard for its positions within the EU and remind to its partners firstly, that in a case of a settlement it should be unacceptable for Turkey to have any kind of influence or presence to an EU member state; secondly, that, in a case of a non-agreement, Turkish aggressiveness and the threat of a de facto solution have to become EU issues, and Cyprus cannot be left alone. The current negotiations over the Cyprus question come as a critical test for the EU. It has to prove whether it is capable of defending both its values and its interests and in this context, they also come as an opportunity for the EU to show what it stands for.

By: Ilias Kouskouvelis, Professor of International Relations at the University of Macedonia, Greece and Revecca Pedi, PhD, Teaching Fellow at the Department of International and European Studies, University of Macedonia, Thessaloniki, Greece

First Published on Cyprus Weekly


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Κυριακή, 11 Οκτώβριος 2015 11:43

Βόμβες... και στο βάθος αναβολή εκλογών;


Τα σχέδια του Ερντογάν να μετατρέψει το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας σε προεδρικό και, ενισχύοντας τις εξουσίες του, να μετεξελιχθεί σε «σουλτάνο» σταμάτησαν στις 7 Ιουνίου 2015, όταν το κόμμα του, το ΑΚΡ, κατέγραψε μία από τις χαμηλότερες εκλογικές του επιδόσεις με 40.7, εννέα ολόκληρες μονάδες κάτω από τις εκλογές της 12ης Ιουνίου 2011. Ως κύρια αιτία και εμπόδιο της εκλογικής αποτυχίας θεωρήθηκε από τον Ερντογάν και το κόμμα του η άνοδος και είσοδος στη Βουλή του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, που ξεπέρασε άνετα το όριο του 10% και πέτυχε 13%.

Έκτοτε σχηματίσθηκε υπηρεσιακή κυβέρνηση και ορίσθηκαν επαναληπτικές εκλογές στις 1 Νοεμβρίου 2015. Ωστόσο, οι επερχόμενες εκλογές, όπως και οι προηγούμενες, γίνονται σε ένα κλίμα αστάθειας, αβεβαιότητας, οξυμένου ανταγωνισμού, καθώς και πολεμικών συγκρούσεων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό (Συρία). Στο εσωτερικό και πριν την 7η Ιουνίου, μετά από επιθέσεις παρακρατικών οργανώσεων εναντίον Κούρδων, το PKK εγκατέλειψε τη δίχρονη εκεχειρία και ξεκίνησε νέο γύρο επιθέσεων, με αποτέλεσμα η βία να γίνει καθημερινό φαινόμενο.

Η τρομοκρατική επίθεση της 10ης Οκτωβρίου, που προκάλεσε τόσα θύματα, έρχεται ως συνέχεια αυτού του κλίματος βίας. Η επίθεση έγινε εναντίον προσυγκέντρωσης οπαδών του φιλοκουρδικού HDP, οι οποίοι θα συμμετείχαν σε πορεία ειρήνης που διοργάνωναν εργατικά σωματεία και μεγάλοι συνδικαλιστικοί φορείς της χώρας. Και έγινε μία μέρα μετά την διάδοση της πληροφορίας ότι οι κουρδικές οργανώσεις θα ανακοίνωναν ανακωχή...

Το πρώτο ερώτημα είναι τι προκάλεσε αυτήν την επίθεση. Είναι φανερό ότι το γεγονός σχετίζεται με τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου, με την αμετροεπή φιλοδοξία του Ερντογάν για αυτοδυναμία και αλλαγή του πολιτικού συστήματος, με τον διαρκώς αυξανόμενο αυταρχισμό του (διώξεις δημοσιογράφων, δικαστικών, κλπ.), με την αποτυχία της πολιτικής του στο Κουρδικό, αλλά και της αντίστοιχης στη Συρία.

Το δεύτερο ερώτημα είναι τι συνεπάγεται το χτύπημα και ποιες θα είναι οι συνέπειες. Είναι βέβαιο ότι τέτοιου είδους χτυπήματα λειτουργούν περίεργα σε προεκλογικές περιόδους και έχει μεγάλη σημασία να παρακολουθήσουμε πώς κάθε πλευρά θα επιχειρήσει να το διαχειρισθεί. Αν αποδοθεί σε κουρδική οργάνωση, τότε εκείνος που θα χάσει θα είναι το HDP και, αντίστροφα, εκείνος που θα ωφεληθεί θα είναι ο Ερντογάν. Ίσως για αυτόν τον λόγο το συντονιστικό των κουρδικών οργανώσεων κάλεσε τα μέλη του να προβούν σε κατάπαυση πυρός (ανακωχή), ώστε να μην κατηγορηθούν ως οι αυτουργοί και συνεχιστές των τρομοκρατικών επιθέσεων. Αν, από την άλλη, αποδοθεί σε παρακρατική ή εθνικιστική οργάνωση, τότε το κόστος για το κόμμα του Ερντογάν, τον ίδιο, αλλά και τη χώρα θα είναι πολύ μεγάλο.

Όμως, όπως έχουν τα πράγματα και όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το AKP δύσκολα θα πετύχει την πολυπόθητη για τον Ερντογάν αυτοδυναμία, οι αλλαγές στο Σύνταγμα δεν θα γίνουν και θα υπάρξει κυβερνητική αστάθεια. Εκτός αν, όπως φοβόνταν ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι και κατεγράφη αρκετά νωρίς στον Τύπο (βλ. Today's Zaman), ο Ερντογάν και η κυβέρνηση, υλοποιώντας μία από τις προειδοποιήσεις του, αναβάλουν τις εκλογές βάσει του άρθρου 78 του Συντάγματος, επικαλούμενοι «πόλεμο», είτε δηλαδή τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό, είτε τις συγκρούσεις στη Συρία.

Σε αυτήν την περίπτωση, ο Ερντογάν θα κερδίσει χρόνο, αναζητώντας την πρόσφορη στιγμή για να προκηρύξει εκ νέου εκλογές. Ίσως αυτή να είναι η μόνη διέξοδος που βλέπει τούτη την ώρα ένας πολιτικός που αυτοπαγιδεύτηκε εξαιτίας της αλαζονείας και των φιλοδοξιών του. Ωστόσο, ο φαύλος κύκλος στον οποίο βρέθηκε δεν θα σπάσει: η αβεβαιότητα θα αυξηθεί, η δράση αστυνομίας και κατασταλτικών μηχανισμών θα ενταθεί και οι εσωτερικές συγκρούσεις θα περάσουν σε νέα φάση. Και όλα αυτά ενώ ο πόλεμος στη Συρία θα συνεχίζεται, οι κουρδικοί φορείς εκτός συνόρων θα ενισχύονται και η τουρκική οικονομία θα αρχίσει να υφίσταται όλο και περισσότερο τις συνέπειες της πολιτικής αστάθειας...

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τρίτη, 03 Μάρτιος 2015 21:17

NATO's Most Problematic Member: An Authoritarian Turkey

By Ted Galen Carpenter

This article appeared on Aspenia Online on February 11, 2015.

Worries about Turkey's conduct are growing rapidly among fellow NATO members. There are multiple concerns, some of which have surfaced periodically before, while others are either new or at least much more salient. All of them are now combining to make critics wonder whether Turkey is a reliable or even a tolerable ally. Seth Cropsey, a Senior Fellow at the conservative Hudson Institute in the United States, denounces what he termed "Turkey's contempt for NATO principles." International media mogul Conrad Black urges NATO members to "get tough with Turkey."

One issue, Turkey's continuing occupation of northern Cyprus, is a long-standing irritant, but it has acquired new relevance given NATO's stance against Russia's actions in Ukraine. Ankara's forces invaded Cyprus and amputated some 37% of that country's territory in 1974. Turkey subsequently established a client state, the Turkish Republic of Northern Cyprus, which even today enjoys virtually no international recognition. Since Cyprus joined the European Union in 2004, it has become increasingly awkward for countries that are part of both that organization and NATO to ignore the ongoing occupation of a fellow EU member's territory.

Recent developments have made Turkey's stance on the Cyprus issue even more of an embarrassment, especially to the United States as NATO's leader. It is rather difficult for Washington to condemn Vladimir Putin's regime for annexing Crimea or setting up puppet states in the occupied Georgian provinces of Abkhazia and South Ossetia when a NATO member is guilty of similar behavior.

Disgruntled Americans and other Westerners also view Ankara's overall foreign policy with mounting suspicion. US supporters of Israel especially regard Turkey's increasingly frosty treatment of that country as a manifestation of hostility toward both Western interests and Western values. Ankara's conduct regarding ISIS has aroused additional concerns that Turkish leaders are conducting a cynical flirtation with radical Islamist forces in the Middle East. Not only did President Recep Tayyip Erdoğan's government drag its feet on supporting air strikes against ISIS by the United States and other NATO allies, but there were indications that Turkish leaders actively impeded measures to weaken the terrorist organization. For an agonizingly long period of time, the Erdoğan regime did little to assist besieged Kurdish defenders trying to thwart the attempt by ISIS forces to conquer the city of Kobane on the Turkish-Syrian border.

And as if Ankara's behavior on the foreign policy front was not a sufficient worry, there are ominous signs of mounting authoritarianism in Turkey's domestic affairs. Civil organizations and independent press outlets repeatedly find themselves under siege. Steven A. Cook, Senior Fellow for Middle Eastern Studies at the Council on Foreign Relations, documents the extent of Erdoğan's consolidation of power, contending that "he has become the sun around which all Turkish politics revolve."

Cook notes in an article on that most of the Turkish press now exhibits support bordering on adoration for the President and his policies, and the dominance of that view is largely the result of "forced sales of newspapers and television stations to Erdoğan cronies." Perhaps even more unsettling than the transformation of an independent Turkish press into cogs in a partisan political machine is the media's participation in the President's growing cult of personality. Media outlets routinely refer to Erdoğan as "Buyuk Usta or Great Master." Cook notes that the atmosphere and imagery is sometimes "positively North Korean-esque."

Former supporters of Erdoğan and his Justice and Development Party are now treated as enemies of the state, not merely political opponents. At the end of October, Turkey's National Security Council branded the Gülen Movement, once the government's most significant political ally, as a threat to national security. Erdoğan personally presided over the meeting at which that charge was adopted. At the beginning of February, the Turkish government revoked the passport of Gülen's leader, Fethullah Gülen, who resides in the United States. That decision effectively stranded him in exile without even a modicum of due process. Such actions smack of petty political retaliation against a critic of the regime, with an intent to intimidate other potential critics. In December, the US State Department formally protested the arrest of more than two dozen leading media figures — all of whom appeared to be vocal opponents of the Erdoğan administration.

The government's increasingly oppressive hand is evident in other respects. When investigators conducted a wide-ranging probe of official corruption, leading to the resignation of four government ministers, Erdoğan's regime retaliated by purging hundreds of police officials and prosecutors. It also pushed through laws giving the President tighter control over the judiciary. According to Reuters, a few weeks later, Erdoğan ominously asserted that the judiciary and other state institutions must be "cleansed of traitors."

Granted, Turkey is not the only NATO country exhibiting worrisome autocratic behavior. US officials have expressed alarm at the apparent authoritarianism and corruption enveloping Prime Minister Viktor Orban's government in Hungary. Orban's crackdown on human rights groups is disturbingly similar to Vladimir Putin's campaign against domestic opponents. One of Orban's targets is the Hungarian Civil Liberties Union, which, ironically, had supported him a decade earlier when he was under intense pressure from political adversaries.

Over the past few years, harassment of media outlets, civil organizations, and other critics of Orban's rule has steadily grown. In rhetoric reminiscent of Putin, Orban has been reported as asserting that such groups are "paid political activists attempting to assert foreign interests in Hungary." The Prime Minister now touts the alleged virtues of autocracy, citing China, Russia, Singapore and Turkey, as models of successful countries that Hungary should consider emulating. Orban has even reportedly proposed mandatory drug testing for journalists.

Budapest's authoritarian drift, combined with the government's growing foreign policy flirtation with Russia has alarmed not only officials in other NATO countries but pro-Western elements in Hungary itself. Such concerns were evident at the beginning of February when thousands of demonstrators poured into the streets of the capital to protest Orban's policies and urge visiting German Chancellor Angela Merkel not to accord his regime any deference.

As bad as domestic political trends are in Hungary, however, they pale in comparison to the manifestations of autocracy in Turkey. The rising tide of domestic authoritarianism there is not a small concern, nor purely a domestic issue. True, NATO has previously tolerated illiberal regimes and even outright dictatorships as members. Founding member Portugal was a quasi-fascist country under Antonio Salazar. Throughout the Cold War, the military was the decisive power broker in Turkey's political system, and on occasion the country even lapsed into outright military rule. Greece suffered under a brutal military dictatorship in the late 1960s and early 1970s without forfeiting its NATO membership.

But it would be far more difficult in the 21st century for the Alliance to look the other way as a member succumbs to dictatorial impulses. During the Cold War, it was widely understood that NATO was primarily an anti-Soviet defense association. The professed commitment to liberal democracy, while important, was secondary. But in the post-Cold War era, NATO leaders repeatedly stress the organization's commitment to democracy and human rights. It would be more than a little embarrassing to have a Putin-style autocracy emerge in NATO's ranks. Yet that is now an embryonic worry with respect to Hungary and a looming danger with respect to Turkey.

Source: CATO Institute

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από την ιστοσελίδα του Μιχάλη Ιγνατίου

Ο πρόεδρος και ανώτατος εκτελεστικός σύμβουλος της Noble Energy, Τσαρλς Ντέιβιντσον κατέγραψε στη Λευκωσία τη θέση της εταιρείας του, ότι οι εξαγωγές φυσικού αερίου, τόσο από το Ισραήλ όσο και από την Κύπρο είναι καλύτερα να γίνουν μέσω ενός τερματικού σταθμού υγροποίησης LNG, παρά με αγωγό προς την Τουρκία.

Η άποψή του έχει βαρύνουσα σημασία, καθώς βρίσκεται σε συνεχή συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση, και όπως είναι ευνόητο, θα επικρατήσει η πρόταση για κατασκευή LNG. Την ίδια στιγμή, παράγοντες του “Εβραϊκού Λόμπι” στην Ουάσιγκτον υπογράμμιζαν ότι ο αγωγός μέσω Τουρκίας καθιστά το Ισραήλ όμηρο της Αγκυρας και εκμηδενίζει τη στρατηγική του θέση. Τόνισαν επίσης ότι η διαδικασία επαναπροσέγγισης Ισραήλ και Τουρκίας έχει οδηγηθεί ήδη σε αδιέξοδο.

Ο κ. Ντέϊβιντσον , τόνισε ότι έχει κάνει την εισήγησή του προς τις αρχές των δύο χωρών, και πρόσθεσε ότι ως εταίρος, τόσο στο Ισραήλ όσο και στην Κύπρο, η Noble Energy έχει υποδείξει στους συνεργάτες της πως το LNG είναι ο πιο βιώσιμος τρόπος εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και μεταφοράς του στις αγορές. Οι αποφάσεις, τόνισε, λαμβάνονται σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές των χωρών και αν είναι δυνατόν ομόφωνα, ενώ έστειλε και το μήνυμα στο Ισραήλ ότι μετά την εκμετάλλευση του κοιτάσματος του Tamar για τις ανάγκες της χώρας, θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά τις εξαγωγές.

Ο ανταποκριτής του ΑΠΕ, Αρης Βικέτος μετέδωσε ότι ο κ. Ντέιβιντσον κατέστησε σαφές ότι η Noble Energy βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την κυπριακή κυβέρνηση για την υλοποίηση των υποδομών του τερματικού LNG, αλλά όπως επεσήμανε πρέπει να προηγηθεί μία συμφωνία εμπορικού πλαισίου με την κυβέρνηση, ώστε να ελαχιστοποιηθεί το ρίσκο της επένδυσης. Διαφορετικά, όπως άφησε να εννοηθεί, θα ήταν ρίσκο για τη Noble Energy να προχωρήσει με την εξόρυξη του φυσικού αερίου. Αυτή είναι και η διαφορά με το Ισραήλ, παρατήρησε, το γεγονός δηλαδή ότι εκεί οι ανάγκες για την εσωτερική αγορά είναι πολύ μεγαλύτερες και ως εκ τούτου προχώρησε η εκμετάλλευση του εν λόγω κοιτάσματος. Στην Κύπρο η εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου είναι συνώνυμη με τις εξαγωγές και ως εκ τούτου θα πρέπει να υπάρχουν οι υποδομές, σημείωσε. Εξέφρασε, μάλιστα, την ελπίδα να υπάρξει συνεργασία μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου στο θέμα της εξαγωγής φυσικού αερίου.

Σε ό,τι αφορά με το αν έχει κάποια προτίμηση για την τοποθεσία του τερματικού υγροποίησης, ο πρόεδρος της Noble Energy αναγνώρισε ότι η Κύπρος έχει βρει πρώτη ένα βιώσιμο χώρο, προσθέτοντας όμως ότι και το Ισραήλ ψάχνει για να βρει πιθανές τοποθεσίες ανέγερσης τερματικού υγροποίησης. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν υπάρξει κάποια συνεργασία θα έχουμε καλύτερες εξοικονομήσεις και αυτό θα βοηθήσει πάρα πολύ στη χρηματοδότηση και στην ανέγερση (του τερματικού) και την προώθηση του αερίου» τόνισε.

Ο κ. Ντέιβιντσον υποστήριξε πως η εμπορική συμφωνία της εταιρείας του με την κυβέρνηση θα βοηθήσει στο μέλλον να εισέλθουν ως εταίροι στο τερματικό LNG και άλλες εταιρείες, όπως για παράδειγμα η ENI και η Total. Σημείωσε πως όσο πιο μεγάλο είναι το τερματικό σε μέγεθος τόσο το καλύτερο. Αναφέρθηκε στις οικονομίες κλίμακας που δημιουργούνται υπό αυτές τις περιστάσεις και για το άνοιγμα σε ακόμη μεγαλύτερες αγορές. «Παίρνουν χρόνο αυτές οι διαδικασίες και θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι ξεκινούμε σύντομα» διευκρίνισε, επισημαίνοντας ταυτόχρονα πόσο σημαντικό είναι για την Κύπρο το γεγονός ότι έχει βρεθεί χώρος για το τερματικό LNG, όπου μάλιστα μπορεί να γίνει όχι μόνο ένα train, αλλά έως και επτά.

Ο πρόεδρος της Noble Energy γνωστοποίησε ότι η επιβεβαιωτική γεώτρηση στο οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ  θα γίνει φέτος τον Ιούνιο.

Εξάλλου, ο πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωσε ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας υποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι «η Κύπρος θα βρίσκεται στην πρωτοπορία των εξελίξεων της ανάπτυξης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο». Σε ομιλία του σε συνέδριο για το φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία ανέγνωσε ο υπουργός Γεωργίας Νίκος Κουγιάλης, ο Ν. Αναστασιάδης υπογράμμισε τη δέσμευση της κυβέρνησης να προχωρήσει με το σχεδιασμό της απαραίτητης ενεργειακής υποδομής για αξιοποίηση των εγχώριων αποθεμάτων φυσικού αερίου, όπως ο υποθαλάσσιος αγωγός για τη μεταφορά φυσικού αερίου στην Κύπρο και η δημιουργία σταθμού υγροποίησής του για σκοπούς εξαγωγής.

Εξέφρασε, τέλος, την πεποίθηση πως η Κύπρος, λόγω της στρατηγικής της θέσης και των δράσεων που αναλαμβάνονται σε όλα τα επίπεδα, έχει να διαδραματίσει έναν αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του νέου ενεργειακού τομέα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πηγή: Αρης Βικέτος –




Read more:

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα
Κυριακή, 31 Μάρτιος 2013 16:44

Israel's apology to Turkey was a mistake

A must read article from my colleague Efraim Inbahr, with whom we've had a very interesting discussion at the University of Macedonia a couple of weeks ago. 

Israel's apology to Turkey for "operational errors" in the Mavi Marmara incident is a diplomatic mistake both in terms of substance and timing. It's hard to understand or justify Israel's weekend apology to Turkey. While the use of Israeli force in the Mavi Marmara "flotilla" incident was not very elegant, it was perfectly legitimate – as the UN-appointed "Palmer Commission" unequivocally determined. Moreover, the incident was a Turkish provocation that warrants a Turkish apology, not an Israeli one.

Worse still, the hopes in Jerusalem for a new era in Israeli-Turkish relations in exchange for the apology are simply illusory.

The Israeli apology will hardly stop Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan's regular Israel-bashing rhetoric. Nor has it secured a clear Turkish commitment for the resumption of full diplomatic relations.

Moreover, Erdogan already has conveyed his intention to visit Hamas-ruled Gaza. Such a visit is a slap in the face to both Jerusalem and Washington.

Turkey, under the AKP, an Islamist party, has gradually adopted a new foreign policy, fueled by neo-Ottoman and Islamist impulses, whose goal is to gain a leadership role in the Middle East and the Islamic world.

Attaining this objective requires harsh criticism of Israel, which has generated great popularity for Erdogan and Turkey. Unfortunately, vicious attacks on Israel come easily for Erdogan, who is plainly and simply an anti-Semite.

Israel has failed to fully grasp Turkey's new Islamist direction. For several years already, we no longer have a pro-Western Turkey with which Israel can cooperate in the turbulent Middle East. Ankara and Jerusalem have very different views on a variety of issues. While Turkey is truly an important and powerful player in regional politics, its behavior over the past decade actually harms Israeli interests. It does not follow the US policy on Iran and helps circumvent the international sanctions imposed on Tehran. As a matter of fact, Turkey helps Iran, a country with genocidal intentions toward Israel, to progress in its nuclear program.

Turkey also sides with Hamas, an Islamist terrorist organization dedicated to the destruction of the Jewish state, and helps it entrench its rule in Gaza and gain international support and recognition.

Turkey is also actively helping radical Islamic Sunni elements take over Syria. It also supports the idea of violent opposition against Israel's presence in the Golan Heights. As such, the hope that Israel and Turkey can cooperate together with the US in limiting the damage from a disintegrating Syria has little validity.

Furthermore, Turkey, still a NATO member, is obstructing the efforts of Israel in developing its ties with this organization. The Turkish position in NATO also hinders the Western alliance's ability to deal more effectively with the Iranian nuclear challenge.

Turkey's policy in the Mediterranean similarly clashes with Israeli vital interests. Its bullying of Cyprus interferes with Israel's plans to export via this island its newly found gas riches to an energy- thirsty Europe. Turkey, that sees itself as an energy bridge to Europe, does not want the Israeli competition. It may even use military force to maintain its role in the energy market.

What is also important is how the Israeli apology will be perceived in a region whose prism on international relations is power politics. Inevitably, Israel under Prime Minister Binyamin Netanyahu will be seen as weak, bowing to American pressure. Public regrets about use of force erode deterrence and project weakness.

Perceived weakness usually invites aggression in our tough neighborhood.

This is also what Ankara thinks, which is very problematic for Israel. Moreover, Tehran and Cairo, both ruled by radical Islamists, cherish the Turkish victory over the Zionist entity.

The Israeli-initiated apology is an American diplomatic success, but reflects a dangerous American misperception of Turkey as representing "moderate Islam," which is incredible naïve. Turkey is distancing itself from the West and its values.

Nowadays, more journalists are in jail in Turkey than in China.

Israel's friends in Turkey, part of the democratic opposition, must be bewildered as Israel hands Erdogan a diplomatic achievement, buttressing the grip of the Islamist AKP on Turkish politics.

The timing is particularly troubling.

Turkish foreign policy is in crisis because its much-heralded approach to the Middle East ("zero problems with its neighbors") is in shambles. Turkey needed a diplomatic success here more than Israel did. Israel could have negotiated a better formula to end the impasse in bilateral relations.

Only very recently, we heard Erdogan call Zionism a crime against humanity. He did not apologize, as he should have, but told a Danish newspaper that he was misunderstood.

This was part of a concerted effort on part of Turkey to prevent additional international criticism on this issue. Nevertheless, the pressure was on Ankara, not Jerusalem.

Furthermore, an apology to a Hamas supporter, just a day after Hamas again launched rockets against Israel, communicates terrible weakness. Sanctioning an Erdogan victory trip to Gaza at this particular moment is terribly foolish, too, particularly when Israel is seeking to bolster the standing of the rival Palestinian Authority.

It is highly unlikely that we will see a reversal or a turnaround in Turkey's anti-Western and anti- Israeli policies. The apology from Jerusalem only enhances Turkish ambitions and weakens Israel's deterrence.

source: Middle East Forum


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα
Δευτέρα, 11 Μάρτιος 2013 11:18

The Problem with Turkey’s “Zero Problems”

My most recent research work: The Problem with Turkey’s “Zero Problems”, is now published in the current issue of the Middle East Quarterly. 

The article discusses the status of Turkey's international relations under the ruling Justice and Development Party (AKP) from the perspective that the AKP's decisions show the political party's insincerity in carrying out its "zero-problems with neighbors" foreign policy. The AKP's policy is stated to be one in which the government eliminates or minimizes as much as possible its relations with neighboring countries. Turkey's current and historical relations with Greece, Cyprus, Azerbaijan, Syria, Iraq, Iran, and Israel are discussed.

You can find the full article here.



Η πιο πρόσφατη ακαδημαϊκή δημοσίευση μου, ένα άρθρο με τίτλο Το πρόβλημα με τα μηδενικά προβλήματα της Τουρκίας κυκλοφόρησε στο τρέχον τεύχος του Middle East Quarterly.

Το άρθρο πραγματεύεται τις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας υπό το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Αναπτυξης (AKP), υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις του AKP αποδεικνύουν την ανειλικρίνεια του πολιτικού αυτού κόμματος στο να ακολουθήσει μια πραγματική εξωτερική πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες. Η πολιτική του AKP έχει καθοριστεί ως πολιτική που περιορίζει ή μειώνει κατά το δυνατό τις σχέσεις με τις γειτονικές χώρες. Εξετάζονται οι τρέχουσες αλλά και οι ιστορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κύπρο, το Αζερμπαϊτζάν, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν και το Ισραήλ.

Tο άρθρο είναι διαθέσιμο εδώ.


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Παρασκευή, 24 Αύγουστος 2012 08:19

Super turbo state Turkey

Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet για τα στατιστικά της Τουρκίας.

 A year ago the German magazine Stern described Turkey as “Turbo-Staat Türkei” (Turbo State Turkey), a reflection of the country’s vibrant economy, the Bosporus glittering with wealth, a rising regional power and every other euphemism for the “Turkish miracle.”

In response, and with all due respect for the world-renowned German expertise in the motor industry, I’m inclined to remind readers of a few things:

1. According to the UNDP’s Human Development Report, Turkey stood at a not-so-turbo rank of 92 out of 187 countries.

2. UNDP’s gender inequality index put Turkey 77 out of 146 countries.

3. The World Economic Forum’s 2011 Report put Turkey 122 out of 134 countries in women’s access to education, economic participation and political empowerment.

4. Turkey ranked 138th in the World Press Freedom Index.

5. According to the U.N.’s Economic Freedom Index, Turkey was the world’s 67th freest economy.

6. According to Transparency International, Turkey’s corruption ranking was 56 among 91 countries, a rank worse than Namibia, Oman, Brunei, Botswana, Bhutan and China.

7. The Freedom House put Turkey 116th out of 153 countries, labeling the turbo-democracy as “partly free.” 

8. The Economist Intelligence Unit’s Democracy Index ranked Turkey 89 (behind Honduras, Ecuador, Albania, Bangladesh, Mali, Ghana, Lesotho and China), presenting Turkey’s democratic credentials under the tag “hybrid regime.” (Turbo state Turkey, Aug. 11, 2011)

These rankings are more or less the same today while Turkey’s impressive economic growth also remains more or less unchanged. 

True, Turkey’s neo-Ottoman dreams have mostly shattered after they hit a wall of reality on which big bold letters said: ‘Welcome to the Middle East.’ But never mind, even the dream of a graceful return to our glorious past was nice. There is no harm if the dreamers keep on dreaming. 

But they look funny when a country with ambitions to “show the others the way” cannot find the way itself. It would have been much nicer if Turkey first controlled its own territory and made peace at home before shaping the future of its neighbors and attempting to bring peace abroad. It is always a difficult task to give someone else what you don’t possess. 

These days, Turkish lawmakers come in three flavors: those who sit in the Parliament, those who are jailed and those who are kidnapped by terrorists and released at their mercy. Glory days! 

Mind you, in the two decades between 1990 and 2010 terrorists kidnapped 154 people. In 2012 alone they have been able to kidnap 146 people, including a local governor, soldiers, policemen, politicians and civilians. And that’s turbo-state Turkey! 

To make it a super turbo state we have new engine additives and modifications this year, like a world-renowned pianist being prosecuted because he had tweeted that he is an atheist, or new additions to the growing list of journalists who have lost their jobs because the prime minister did not like the way they wrote. 

It is quite puzzling to guess which one will happen first; will the Baathist Arab states embrace democracy or will Turkey embrace Baathism. A more realistic option could be that Turkey and the Arab states will embrace each other, daggers hidden behind backs, or perhaps a result somewhere in between. But what other “commodity” can neo-Ottoman Turkey export to the “awoken” Arab nations? Justice. As in the name of the ruling party. Not only justice, but also economic justice.

The government’s statistics agency has just released the results of its household consumption survey for 2011 according to which: 

1. Turkey’s top 20 percent income bracket accounts for 36.7 percent of total consumption while the bottom 20 percent for a mere 9.1 percent,

2. The top 20 percent bracket accounts for 39.7 percent of total health spending vs. 10 percent for the bottom 20 percent, and

3. The top 20 percent accounts for 62.3 percent of total education spending vs. 5.2 percent for the bottom 20 percent.

But is it not great to be a net exporter of democracy, security, peace and justice?


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα
Δευτέρα, 26 Σεπτέμβριος 2011 17:50

Η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες

Εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου σε θέματα επικαιρότητας εξωτερικής πολιτικής, όπως έρευνες για το φυσικό αέριο στη Μεσόγειο, εξωτερική πολιτική και απειλές της Τουρκίας, ΑΟΖ, κλπ.


Διαμορφώνεται ένα νέο σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο με την έναρξη των ερευνών της Κυπριακής Δημοκρατίας για εξόρυξη φυσικού αερίου.  Θεωρείτε ότι αυτή η εξέλιξη θα οδηγήσει σε γεωπολιτική αναβάθμιση της Κύπρου ή σε συγκρούσεις;

Η Κύπρος έχει ήδη αναβαθμιστεί στο διεθνές σύστημα και το χρηματιστήριο της διεθνούς πολιτικής εξ αιτίας του συγκεκριμένου γεγονότος και αποκτά, για μία ακόμη φορά, τεράστια σημασία. Αυτή είναι μάλλον μεγαλύτερη και από εκείνη της περιόδου τής κρίσης του Σουέζ, που προκάλεσε τότε, όπως θα θυμούνται πολλοί, σημαντικά προβλήματα στην υπόθεση της ανεξαρτησίας.  Μόνο που τώρα είναι προς όφελος της Κύπρου.  Θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίες οι επισκέψεις κορυφαίων παραγόντων της διεθνούς πολιτικής στη Λευκωσία, όπως της Μέρκελ, του Μεντβέντεφ, του Πάπα και πολλών άλλων.  Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: ότι η τόσο επιθυμητή για τη Δύση πολιτικοστρατιωτική γέφυρα με το Ισραήλ προέκυψε κατά φυσικό τρόπο, ουσιαστικά και με πρωτοβουλία της Κύπρου.

Όσο για τις τριβές ή τις συγκρούσεις, αυτές ούτως ή άλλως δεν αποκλείονται εντός του διεθνούς συστήματος, το οποίο είναι άναρχο ή, όπως πολύ συχνά επαναλαμβάνω, δεν είναι ένας όμορφος κόσμος ηθικός και αγγελικά πλασμένος.  Ας σκεφτούμε το απλό:  η Κύπρος υπέστη εισβολή ακόμη και τότε που ουδείς γνώριζε ότι διέθετε φυσικό αέριο και, μάλιστα, ακολουθούσε μία πολιτική «αδέσμευτης» ουδετερότητας.  Επίσης ας σκεφτούμε το επίσης απλό, αλλά επιστημονικά διαπιστωμένο από την εποχή του Θουκυδίδη: ο μικρός και αδύναμος είναι πιο ασφαλής όταν έχει ισχυρούς και αποφασισμένους συμμάχους, οι οποίοι βρίσκονται στο πλευρό του επειδή έχουν ισχυρά δικά τους συμφέροντα.


Πόσο σοβαρά πρέπει να λαμβάνονται οι τουρκικές απειλές;

Κάθε απειλή πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά.  Άλλωστε την απειλή ένας σώφρων κυβερνήτης, πολιτικός ή αναλυτής δεν χρειάζεται να την ακούσει να διατυπώνεται.  Οφείλει να τη διαβλέπει και να την προαισθάνεται.  Η Τουρκία είναι από τη φύση της ένα πιο πρωτόγονο κράτος σε σχέση με τα δυτικά κράτη, πιο στρατιωτικό και συνεπώς πιο βίαιο, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά, οι στρατιωτικοί ή οι ισλαμικής προέλευσης πολιτικοί.  

Η Τουρκία συνεχίζει να εξοπλίζεται και να επιθυμεί να παίξει το ρόλο τής περιφερειακής υπερδύναμης.  Πλην όμως, όπως είχα προβλέψει στον Φιλελεύθερο, η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες στην εξωτερική της πολιτική.  Απέτυχε ή δεν απέτυχε στη Λιβύη;  Η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» δεν έχει ήδη υποστεί πλήγματα;  Η προσέγγιση με την Αρμενία απέτυχε παταγωδώς.  Η ισχυρή σημασία με το Ισραήλ κατεστράφη.  Η πολιτική με τη Συρία επίσης απέτυχε και, βεβαίως, αυξάνονται τα προβλήματα με την Κύπρο.

Όσο για τις απειλές της, σε μία γενική προσέγγιση, αυτές πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.  Όμως στην προκειμένη περίπτωση, με βάση όσα γνωρίζω, θεωρώ πως η Τουρκία έχει ήδη κάνει πίσω και περιορίζεται σε ρητορικά, κατόπιν εορτής, πυροτεχνήματα.  Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η απόφαση ότι θα οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με το ψευδοκράτος;  Δηλαδή αν δεν προέβαιναν σε συμφωνία «οριοθέτησης», το ψευδοκράτος θα εμπόδιζε την Τουρκία να κάνει έρευνες ή γεωτρήσεις;   Με άλλα λόγια, λέω πως στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο παρά να ρίχνει πυροτεχνήματα για εσωτερική κατανάλωση.


Κάνουν λόγο οι Τούρκοι για δικές τους έρευνες σε περιοχές μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, κοντά στο Καστελόριζο. Πώς θα πρέπει να αντιδράσουμε;

Έπρεπε ήδη να έχουμε αντιδράσει.  Η Ελλαδική κυβέρνηση έπρεπε ήδη να έχει ανακηρύξει τη δική της ΑΟΖ – άποψη που έχω επίσης εκφράσει με άρθρο μου στον Φιλελεύθερο.  Ποτέ δεν είναι αργά.  Πρέπει η Ελλάδα να κάνει το βήμα.  Πρέπει Ελλάδα και Κύπρος να ενημερώνουν συστηματικά και ασταμάτητα για τη συμπεριφορά της Τουρκίας.  Καλές και σημαντικές οι τοποθετήσεις ξένων αξιωματούχων υπέρ της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων από την Κύπρο, αλλά θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να καταδικαστεί η απειλή χρήσης βίας.  Δεν μπορεί κάποιος να ξεστομίζει τέτοιες απειλές και να μην έχει κόστος, προφανώς πολιτικό.  Κι αν η προσπάθεια δεν πετύχει τώρα, θα δημιουργήσει υποθήκη για το μέλλον.  Αν εμείς τώρα πετύχουμε να καταγραφεί η ανεύθυνη και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, τούτο θα είναι χρήσιμο στο μέλλον.


Την τελευταία περίοδο γίνεται λόγος για συνεργασία ή άξονα Ισραήλ-Ελλάδος- Κύπρου.  Είναι κάτι συγκυριακό ή μόνιμο με προοπτική;

Είναι μία αρχή, θα δούμε.  Στο βαθμό όμως που, όπως είπα, υπάρχουν σημαντικά και σε βάθος χρόνου κοινά συμφέροντα (η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων),  υφίσταται προοπτική για όσα χρόνια θα διαρκέσει η συγκεκριμένη εκμετάλλευση.  Επιπλέον, αυτό θα εξαρτηθεί και από τις περαιτέρω εξελίξεις στην Αίγυπτο, τη Συρία, αλλά και την ίδια την Τουρκία.


Σε αυτό το σκηνικό χωράνε διάφοροι.  Οι Αμερικανοί, επειδή τις έρευνες ανέλαβε δική τους εταιρεία, οι Ισραηλινοί επειδή είναι της γειτονιάς, οι Τούρκοι, εμείς και στο βάθος η Ρωσία, η Ε.Ε.  Πώς αξιοποιούνται όλα αυτά τα διαφορετικά, πλην εμπλεκόμενα συμφέροντα;

Στην πολιτική και, ιδιαίτερα, τη διεθνή, δεν υπάρχουν φιλίες. Πλην όμως όλοι οι συγκεκριμένοι παράγοντες, επί του παρόντος, είναι «φίλοι».  Οι «φίλοι» θα επιχειρήσουν να μεγιστοποιήσουν τα οφέλη τους.  Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς.  Αρκεί να έχουμε στρατηγική – την οποία όμως δεν έχουμε.  Κύρια συνιστώσα θα πρέπει να είναι η αξιοποίηση και επένδυση των οφελών από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.  Θυμίζω ή ενημερώνω ότι ο μεγαλύτερος συντελεστής ισχύος τού Κουβέιτ δεν ήταν το πετρέλαιο, αλλά οι επενδύσεις των εισοδημάτων από το μαύρο χρυσό.  Από εκεί και πέρα πρέπει να υπάρξει ή να εμφανιστεί μία κατάσταση από την οποία να κερδίζουν όλοι (win-win).  Όσο για τον τελικό στόχο νομίζω ότι περιττεύει να τον αναφέρω.


Πόσο επηρεάζονται όλες αυτές οι εξελίξεις από τη σημερινή κατάσταση, οικονομική και πολιτική, στην Ελλάδα;

Ασφαλώς και επηρεάζονται, αν και δεν θα έπρεπε.  Εννοώ ότι είναι δυνατόν η οικονομική δυσπραγία να μην επηρεάζει την εξωτερική και την αμυντική πολιτική μίας χώρας, υπό την προϋπόθεση ότι δεν συνοδεύεται και από πολιτική και κοινωνική κρίση.  Ισχυρά πολιτικά συστήματα και ικανές κυβερνήσεις μπορούν να κατανέμουν πόρους και να θέτουν προτεραιότητες, ακόμη και υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης.  Όμως, όπως το έχω γράψει και στο παρελθόν, η Κύπρος στην περίπτωση της ΑΟΖ και της εκμετάλλευσης των πόρων έχει δώσει δείγματα ικανότητας ανάληψης πρωτοβουλιών χωρίς την Ελλάδα.  Ίσως είναι μία από εκείνες τις στιγμές στην Ιστορία που η περιφέρεια του Ελληνισμού παίρνει την πρωτοβουλία αντί του κέντρου.


Σε ποιό στάδιο βρίσκονται οι συνεργασίες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Άμυνας;

Με το Υπουργείο Εξωτερικών φέτος συνεχίστηκε, όταν σε συνεργασία με το Γραφείο Τύπου και Ενημέρωσης, επισκέφτηκαν την Κύπρο τριάντα φοιτητές του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, με σημαντικά αμοιβαίως οφέλη.  Ο Φιλελεύθερος, θυμάμαι, έκανε ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ και, με την ευκαιρία, ευχαριστώ. 

Με το Υπουργείο Άμυνας, αντιθέτως, η πρόταση συνεργασίας που στελέχη του είχαν απευθύνει στο Τμήμα δεν προχώρησε για λόγους που ποτέ δεν μου ανακοινώθηκαν και που σίγουρα δεν αφορούσαν ζητήματα επιστημονικής μας επάρκειας, όπως μπορούν να καταλάβουν οι αναγνώστες σας.  Το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας έχει επιτύχει τη διεθνή αναγνώριση στους τομείς των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σχέσεων, των Στρατηγικών Σπουδών και της Διαχείρισης Κρίσεων.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Σελίδα 1 από 2